غزل ۵۷۶۶ - کجاست باده که ناموس را به آب دهم

کجاست باده که ناموس را به آب دهم
وداع هوش کنم، عقل را جواب دهم ۱

من از نسیم چمن بیخودم چو شبنم گل
مگر پیاله خود را به آفتاب دهم ۲

به این شکسته زبانی، اگر ضرور شود
زبان تیر و لب تیغ را جواب دهم ۳

مرا که چشمه حیوان ز سینه می جوشد
چرا عنان به کف موجه سراب دهم؟ ۴

چو من ز پرتو مهتاب شیر مست شدم
چه لازم است که دردسر شراب دهم؟ ۵

به چشم بوسه زدن چون فراق می آرد
چگونه بوسه بر آن حلقه رکاب دهم؟ ۶

کجاست جرأت ، اگر صحبت اتفاق افتد
که یک پیاله به دست تو بی حجاب دهم ۷

مرا که پرتو خورشید می برد به شتاب
نظر چگونه چو شبنم ز گلشن آب دهم؟ ۸

ربوده است نظر بازی خیال، مرا
من آن نیم که گریبان به دست خواب دهم ۹

چو نیست یک دل بیدار در جهان صائب
همان به است که من نیز تن به خواب دهم ۱۰