غزل ۵۷۶۹ - به دوست پی زدل خونچکان خود بردیم

به دوست پی زدل خونچکان خود بردیم
به کعبه راه هم از آستان خود بردیم ۱

ز ما دعا برسانید رهنمایان را
که ما ز راه دگر کاروان خود بردیم ۲

نیافتیم درین روزگار اهل دلی
سری به جیب دل خونچکان خود بردیم ۳

ز دوستان گرانجان درین دو روزه حیات
چه بارها که به این نیم جان خود بردیم ۴

زبان دعوی بلبل دراز چون نشود؟
که ما به کام خموشی زبان خود بردیم ۵

خزف به نرخ گهر می رود به کار امروز
که ما به خانه متاع دکان خود بردیم ۶

ز نقد عمر، به کف مانده زنگ افسوسی
کنون که راه به سود و وزیان خود بردیم ۷

ز ظلمت شب اندوه، ره برون صائب
به نور آه ثریا فشان خود بردیم ۸