غزل ۵۷۷۱ - چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم

چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم
به دیده خار ز اندیشه خزان داریم ۱

جگر شکاف محیط است چون عصای کلیم
ز آه تیر خدنگی که در کمان داریم ۲

شکسته رنگی ما نامه ای است واکرده
چگونه درد دل خویش را نهان داریم؟ ۳

همان به بال و پر خود چو تیر می لرزیم
اگر چه قوت پرواز از کمان داریم ۴

بری ز پرورش ما نخورد در همه عمر
چو سرو و بید خجالت ز باغبان داریم ۵

اگر چه بی ثمر افتاده ایم خوش وقتیم
که همچو سرو دل جمعی از خزان داریم ۶

ز اعتبارشود بیش خاکساری ما
که ما به صدر همان جا در آستان داریم ۷

ازان جو شمع ز ما روشن است محفلها
که هر چه در دل ما هست بر زبان داریم ۸

عجب که محو شود یاد ما ز خاطرها
چو صبح حق نفس بر جهانیان داریم ۹

فغان ز داغ غریبی برشته تر گردد
علاقه ما به قفس بیش از آشیان داریم ۱۰

سگ در تو ز رزق هماست مستغنی
و گرنه ما هم یک مشت استخوان داریم ۱۱

همین ز گرد یتیمی است چون گهر صائب
کناره ای که درین بحر بیکران داریم ۱۲