غزل ۵۷۷۲ - عنان گسسته تر از سیل در بیابانیم

عنان گسسته تر از سیل در بیابانیم
به هر طرف که قضا می کشد شتابانیم ۱

نمی شود که در آغوش ما نیایی تنگ
تو شبنم گل و ما آفتاب تابانیم ۲

نظر به عالم بالاست ما ضعیفان را
نهال بادیه و سبزه بیابانیم ۳

به کوی عشق ز نقش قدم فتاده تریم
و گرنه در گذر خود ، فلک خیابانیم ۴

ز برگریز خزان پای ما نمی لغزد
که در ثبات قدم سرو این خیابانیم ۵

از آن ز ما همه عالم حساب می گیرند
که در قلمرو انصاف، خود حسابانیم ۶

تو در حریم سویدا و ما سیه کاران
چو گردباد سراسر رو بیابانیم ۷

به هر مقام که جمعیت است رحمت نیست
از آن چو سیل به بحر عدم شتابانیم ۸

جواب آن غزل جامی است این صائب
که ما ز ساغر غفلت تنک شرابانیم ۹