غزل ۳۱۷۳ - باده ده، ای ساقی هر متقی

باده دِهْ، ای ساقیِ هر مُتَّقی
بادهٔ شاهَنْشَهیِّ راوَقی ۱

جامِ سُخَن بَخش که از تَفِّ او
گردد دیوارِ سِیَه مَنْطقی ۲

بَردَر و بِشْکَن غَم و اندیشه را
حاکِم و سُلطان و شَهِ مُطْلَقی ۳

چون بِگُریزی نَرَسَد در تو کَس
وَرْ بِگُریزیم تو خود سابقی ۴

جَنَّتِ حُسْنَت چو تَجَلّی کُند
باغْ شود دوزخْ بر هر شَقی ۵

ظُلْمَت و نور از تو تَحَیُّر دَرَند
تا تو حَقی یا که تو نورِ حَقی ۶

گشت شب و روز زِ تو غَرقِ نور
نیست مَهَت مَغربی و مَشرقی ۷

لابه کُنی، باده دِهی رایگان
ساقیِ دریا صِفَتِ مُشْفِقی ۸

مَستْ قبول آمد قَلْب و سَلیم
زیرکی این جاست همه اَحْمَقی ۹

زیرکی اَرْ شَرطِ خوشی‌‌ها بُدی
باده نَجُستی خِرَد و موسِقی ۱۰

فَرد چرایی تو اگر یارَکی؟
از چه تو عَذرایی اگر وامِقی؟ ۱۱

غُنچه صِفَت خویش زِ گُل دَرکَشی
رو بِکَش آن خار، بِدان لایقی ۱۲

خار کَشانند، اگر چه شَهَند
جُز تو که بر گُلْشَنِ جانْ عاشقی ۱۳

خامُش باش و بِنِگَر فَتْحِ باب
چند پِیِ هر سُخَنِ مُغْلَقی ۱۴