غزل ۵۷۷۵ - ز بوستان تو عشق بلند می گویم

ز بوستان تو عشق بلند می گویم
چو شبنم از گل روی تو دست می شویم ۱

نمی توان دل مردم ربود و پس خم زد
سواد زلف ترا مو بموی می جویم ۲

ز بس که تشنه بوی وفای نایابم
به دستم ار گل کاغذ دهند می بویم ۳

حریف رشک نسیم دراز دست نیم
حنای بیعت گل را ز دست می شویم ۴

وفا و مردمی از روزگار دارم چشم
ببین ز ساده دلیها چه از که می جویم ۵

میان اینهمه نازک طبیعتان صائب
منم که شعر ظفرخان پسند می گویم ۶