غزل ۵۷۸۵ - رنگین شده است بس که ز خونین ترانه ام

رنگین شده است بس که ز خونین ترانه ام
مرغان غلط کنند به گل آشیانه ام ۱

هر پاره از دلم در توحید می زند
یک نقش بیش نیست در آیینه خانه ام ۲

دل خوردن است قسمتم از گرد خوان چرخ
از مرکز خودست چو پرگار دانه ام ۳

چون موجه سراب درین دشت آتشین
از پیچ و تاب خویش بود تازیانه ام ۴

چشمم چو شمع نیست به جام و سبوی کس
از گریه خودست شراب شبانه ام ۵

سودای زلف سلسله جنبان گفتگوست
کوته نمی شود به شنیدن فسانه ام ۶

آن بلبل غریب نوایم که در چمن
ننشست جوش سینه گل از ترانه ام ۷

مستغنی ام ز خلق که اکسیر عشق ساخت
چون آفتاب چهره زرین خزانه ام ۸

چون غنچه داشتم دل جمعی درین چمن
برباد داد یک نفس بیغمانه ام ۹

صائب ز جای خود نبرد حرف حق مرا
از تیر راست، روی نتابد نشانه ام ۱۰