غزل ۵۷۹۰ - دلتنگ از ملامت اغیار نیستم

دلتنگ از ملامت اغیار نیستم
چون گل ، گرفته در بغل خار نیستم ۱

در زهر روی پوش خطر بیشتر بود
امن از خط نرسته دلدار نیستم ۲

از طوق بندگی نکشم سر به سیم قلب
یوسف صفت گران به خریدار نیستم ۳

وضع جهان ز نقطه دل دیده ام تمام
محتاج سیر و دور چو پرگار نیستم ۴

صبح قیامت از سر هر مو علم کشید
از خویشتن هنوز خبردار نیستم ۵

ز آزادگی بریده ام از خویش عمرهاست
در پیش خود چو سرو گرفتار نیستم ۶

از سایه هما نشود خواب من گران
مست از غرور دولت بیدار نیستم ۷

روشن به نور شمسه عقل است مغز من
آتش پرست طره زر تار نیستم ۸

دیوانه ام که بر سر من جنگ می شود
جنس کساد کوچه و بازار نیستم ۹

صائب ز خود غبار گرانی فشانده ام
چون بوی گل به هیچ دلی بار نیستم ۱۰