غزل ۵۷۹۱ - تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتم

تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتم
خون در دل از شکست خریدار داشتم ۱

هرگز قرین نگشت به هم قول و فعل من
کردار را همیشه به گفتار داشتم ۲

تا با خدا افتاد مرا کار، به شدم
شربت نداشتم چو پرستار داشتم ۳

تا چون حباب چشم گشودم ز یکدگر
سر در کنار قلزم خونخوار داشتم ۴

هرگز دلم ز فکر غزالان تهی نبود
دایم درین خرابه دو بیمار داشتم ۵

چون شبنم از تجلی خورشید محو شد
چشم تری که از غم گلزار داشتم ۶

هرگز نداشت میل، ترازوی مشربم
دایم به دست سبحه و ز نار داشتم ۷

چون زلف، تار و پود حواسم نبود جمع
تا فکر جامه و غم دستار داشتم ۸

فریاد من ز قحط هم آواز پست شد
کارم بلند بود چو همکار داشتم ۹

داغ ترا به غیر نمودم ز سادگی
آیینه پیش صورت دیوار داشتم ! ۱۰

هرگز نصیب گوشه نشینان نمی شود
آن خلوتی که بر سر بازار داشتم ۱۱

صائب هزار شکر که بر دل گذاشتم
دستی که بر سر از غم دلدار داشتم ۱۲