غزل ۵۸۰۳ - با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم

با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم
چشم غبار دیده ام، از توتیا ترم ۱

در آفتابروی قناعت نشسته ام
از سایبان منت بال هما ترم ۲

ای سیل بگذر از سر ویرانیم که من
از نقش پای ریگ روان بی بقا ترم ۳

جرم مرا چو اشک میاور به روی من
کز جبهه تا (به) نقش قدم از حیا ترم ۴

دورم مکن به تهمت بیگانگی که من
از معنی بلند به دل آشنا ترم ۵

حسنش همان به ساغر می جلوه می کند
از اشک تاک اگر چه بسی باصفا ترم ۶

روزی که در پیاله می لاله رنگ نیست
از عندلیب فصل خزان بینوا ترم ۷

هر چند می دهم به غزل داد خسروی
صائب همان ز عرفی شیرین ادا، ترم ۸