غزل ۵۸۰۹ - از گریه شبانه فزاید جلای چشم

از گریه شبانه فزاید جلای چشم
باشد ز اشک گرم چراغ سرای چشم ۱

اجزای حسن زیر و زبر می شود ز خط
جز پیشگاه جبهه و دولتسرای چشم ۲

از قید خط و زلف امید نجات هست
بیچاره عاشقی که شود مبتلای چشم ۳

از باز چشم بسته نیاید اگر شکار
چون می برد ز اهل نظر دل حیای چشم؟ ۴

خیزد به رنگ دود ز مژگان نگه مرا
گرم است بس که از دل گرمم هوای چشم ۵

در منزلت ز خنده اگر گریه بیش نیست
بالاتر از دهن ز چه دادند جای چشم ۶

صائب غبار اگر چه به آیینه دشمن است
از خط چون غبار بود توتیای چشم ۷