غزل ۵۸۱۴ - تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشم

تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشم
چون ساغری ز باده گلرنگ می کشم ۱

شبدیز عقل ترک حرونی نمی کند
گلگون باده را به ته تنگ می کشم ۲

خال تو سنگ کم به ترازوی من نهاد
من هم متاع دل به همین سنگ می کشم! ۳

قرب مکان تسلی عاشق نمی دهد
در پای ناقه ناله به فرسنگ می کشم ۴

آتش ز چشم تیشه فرهاد می جهد
هر ناخنی که بر جگر سنگ می کشم ۵

صائب خمار زور چو می آورد به من
مینای باده را به بغل تنگ می کشم ۶