غزل ۵۸۱۵ - از فکر خلق عشق خدا کرد فارغم

از فکر خلق عشق خدا کرد فارغم
این درد از هزار دوا کرد فارغم ۱

هر چند سوخت تخم مرا عشق، خوشدلم
کز خار نشو و نما کرد فارغم ۲

قد تو از قیامت نقدی که جلوه داد
از انتظار روز جزا کرد فارغم ۳

شادم به غنچه دل مشکل گشای خویش
کز منت نسیم صبا کرد فارغم ۴

چون مغز بی حجاب برون آمدم ز پوست
عشق یگانه از دو سرا کرد فارغم ۵

حیرانیی که شد ز محبت مرا نصیب
از امتیاز درد و دوا کرد فارغم ۶

صحرا به من ز راهنما تنگ گشته بود
آوارگی ز راهنما کرد فارغم ۷

شکر خدا که دیدن آن لعل آبدار
ازناز خشک آب بقا کرد فارغم ۸

مشرب درین جهان ندهد گر نتیجه ای
این بس که از عصا و ردا کرد فارغم ۹

دریافتم حقیقت دنیای پوچ را
دل زین سراب آب نما کرد فارغم ۱۰

صائب ربود جاذبه دل مرا ز خلق
زین همرهان آبله پا کرد فارغم ۱۱