غزل ۵۸۱۳ - اول سری به رخنه دیوار می کشم

اول سری به رخنه دیوار می کشم
دیگر به آشیانه خود خار می کشم ۱

سوزن تمام چشم شد از انتظار و من
با ناخن شکسته ز پا خار می کشم ۲

چون زاهدان به مهره گل دل نبسته ام
از سبحه بیش غیرت ز نار می کشم ۳

امسال خنده ام نه چو گل از ته دل است
خمیازه بر شکفتگی پار می کشم ۴

از خار خار تیغ به تن پوست می درد
از خون فزون ز نیشتر آزار می کشم ۵

دارم به هر دو دست دل نازک ترا
از موم گرد آینه دیوار می کشم ۶

در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟
داغم به فرق و منت دستار می کشم ۷

در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟
داغم به فرق و منت دستار می کشم ۸

با شانه دست کرده یکی در شکست من
دست از میان طره طرار می کشم ۹

آیینه ام، به جامه خاکستری خوشم
از بخت سبز زحمت زنگار می کشم ۱۰

صائب ز کوچه گردی زلف آمدم به تنگ
خود را به گوشه دهن یار می کشم ۱۱