غزل ۵۸۲۰ - کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟

کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟
این خون گرم را هدف نیشتر کنم ۱

نه سجده ای به جبهه و نه بوسه ای به لب
از آستان او به چه سامان سفر کنم؟ ۲

چون تیغ آبدار رود در گلوی من
گر بی لبت به آب خضر کام ترکنم ۳

پروانه نیستم که به یک بال سوختن
معشوق را حواله به آه سحر کنم ۴

از باغ رفتنم نه ز بیمهری گل است
چندان دماغ نیست که با گل بسر کنم ۵

در کار عشق سعی مرا دست دیگرست
صد نخل شعله سبز ز تخم شرر کنم ۶

آن به که از میان نبرم داغ لاله را
از باطن سیاه زبانان حذر کنم ۷

چون شوق را به حرف تسلی کنم ز تو؟
چون تشنگی علاج به آب گهر کنم؟ ۸

صائب سرم چو گرم شود از می صبوح
خورشید را ز خنده مستانه تر کنم ۹