غزل ۵۸۱۹ - چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم

چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم
دستی به دل گذارم و دستی به سر زنم ۱

گر می زنم به هم کف افسوس دور نیست
بال و پرس نمانده که بر یکدگر زنم ۲

اکنون که تیغ من سپر و تیر شد کمان
دستی مگر به ترکش آه سحر زنم ۳

ای سرو خوش خرام ز پیش نظر مرا
چندان مرو که دامن جان بر کم زنم ۴

از گریه شمرده من شد جهان خراب
ای وای اگر به آبله ها نیشتر زنم ۵

در زیر چرخ سعی به جایی نمی رسد
در تنگنای بیضه چه بیهوده پر زنم؟ ۶

از چشم بد چکیده الماس می شود
از گریه مشت آبی اگر بر جگر زنم ۷

هر چند طوطیم، علف تیغ می شوم
از هر کجا چو سبزه بیگانه سر زنم ۸

صائب هزار نیش ز هر خار می خورم
در راه عشق گامی اگر بیخبر زنم ۹