غزل ۵۸۴۷ - ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم
در دفتر جهان ورق باد برده ایم ۱

چون سرو تازه روی درین بوستانسرا
در راه گرم و سرد جهان پا فشرده ایم ۲

رقص فلک ز جوش نشاط درون ماست
چون خون مرده گرچه به ظاهر فسرده ایم ۳

نزدیکتر به پرده چشم است از نگاه
راهی که ما به کعبه مقصود برده ایم ۴

از صبح پرده سوز خدایا نگاه دار
این رازها که ما به دل شب سپرده ایم ۵

گر خاک ره شویم فرامش نمی کنیم
از چشمه سار تیغ تو آبی که خورده ایم ۶

از یک نگاه گرم شویم آتش و سپند
هر چند تخم سوخته در خاک مرده ایم ۷

از آرزوی میوه فردوس فارغیم
دندان صبر بر جگر خود فشرده ایم ۸

مجنون به ریگ بادیه غمهای خود شمرد
با عقده های دل غم خود ما شمرده ایم ۹

بگذر ز دستگیری ما ای سبوی خام
ما التجا به پای خم می نبرده ایم ۱۰

هر نقش نیک و بد که چو آیینه دیده ایم
صائب ز لوح خاطر روشن سترده ایم ۱۱