غزل ۵۸۵۹ - ما پرده از حقیقت عالم کشیده ایم

ما پرده از حقیقت عالم کشیده ایم
در غورگی به نشأه این می رسیده ایم ۱

سرمشق بی نیازی ارباب همت است
این خط باطلی که به عالم کشیده ایم ۲

از برگریز تفرقه آزاد گشته ایم
چون غنچه تا به کنج دل خود خزیده ایم ۳

باریم، اگر چه بر دل کس بار نیستیم
خاریم، اگر چه در جگر خود خلیده ایم ۴

چون خامه سوخته است نفس در گلوی ما
از لفظ تا به عالم معنی رسیده ایم ۵

تیغ زبان به حوصله ما چه می کند؟
ما چون نگاه بر صف مژگان دویده ایم ۶