غزل ۵۸۶۳ - در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم
در گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم ۱

گر حنظل سپهر به ساغر فشرده اند
ابرو ترش نساخته بر سر کشیده ایم ۲

در پرده دل است شب و روز عیش ما
دایم چو غنچه سر به ته پر کشیده ایم ۳

شاخ شکوفه ایم، سبیل است سیم ما
چون نوبهار رشته ز گوهر کشیده ایم ۴

از داغ لاله نامه ما دل سیه ترست
چون لاله بس که باده احمر کشیده ایم ۵

هرگز ز پیش چشم چو مژگان نمی رود
خاری که در ره تو ز پا بر کشیده ایم ۶

از نقش بوریای قناعت، که سبز باد!
صائب همیشه صفحه مسطر کشیده ایم ۷