غزل ۵۸۶۸ - ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم
سر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم ۱

آمد چو موج دامن ساحل به دست ما
تا اختیار خویش به دریا گذاشتیم ۲

از جبهه گشاده گرانی رود ز دل
چون کوه سر به دامن صحرا گذاشتیم ۳

از حرف و صوت زیر و زبر بود حال ما
مهر سکوت بر لب گویا گذاشتیم ۴

چون سیل گرد کلفت ما هر قدم فزود
تا پای در خرابه دنیا گذاشتیم ۵

از سر زدن چو شمع شود بیش شوق ما
تا روی خود به عالم بالا گذاشتیم ۶

از خلق روزگار گرفتیم گوشه ای
بر کوه قاف پشت چو عنقا گذاشتیم ۷

شد مخمل دو خوابه ز خوابگران ما
پهلو اگر به بستر خارا گذاشتیم ۸

دیوانه راست سلسله شیرازه جنون
دل را به آن دو زلف چلیپا گذاشتیم ۹

از دست رفت دل به نظر باز کردنی
این طفل را عبث به تماشا گذاشتیم ۱۰

صائب بهشت نقد درین نشأه یافتیم
تا دست رد به سینه دنیا گذاشتیم ۱۱