غزل ۵۸۶۹ - چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم
گل را به باغبان خنک وا گذاشتیم ۱

تا چند چون سفینه توان بود تخته بند؟
موجی شدیم و روی به دریا گذاشتیم ۲

چون داغ لاله از سر ما موج خون گذشت
پهلو اگر به بستر خارا گذاشتیم ۳

تبخاله است لاله سرچشمه سراب
بیهوده دل به عشوه دنیا گذاشتیم ۴

از جوش می، چو ابر (ز) دریا هوا گرفت
هر پنبه ای که بر سر مینا گذاشتیم ۵

خود را به تیغ کوه کشیدند لاله ها
تا همچو سیل روی به صحرا گذاشتیم ۶

افتاده تر ز سنگ نشان بود گردباد
روزی که ما به دشت جنون پا گذاشتیم ۷

عشق غیورننگ شراکت نمی کشد
ما آفتاب را به مسیحا گذاشتیم ۸

تا کی به شیشه خانه مشرب زنند سنگ؟
زهاد را به باطن مینا گذاشتیم ۹

صائب کسی به درد دل ما نمی رسد
ناچار دست بر دل شیدا گذاشتیم ۱۰