غزل ۵۸۷۳ - هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

هموار از درشتی چرخ دغا شدیم
صد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم ۱

فرصت نداد تیغ که بالا کنیم سر
زان دم که چون قلم به سخن آشنا شدیم ۲

از قطع ره به منزل اگر رهروان رسند
ما رفته رفته دور ز منزل چرا شدیم؟ ۳

از هیچ دیده قطره آبی نشد روان
در سنگلاخ دهر اگر توتیا شدیم ۴

دستش به چیدن سر ما کار تیغ کرد
چون گل به روی هر که درین باغ وا شدیم ۵

پهلو تهی ز سنگ حوادث نساختیم
خندان چو دانه در دهن آسیا شدیم ۶

افتاده است رتبه افتادگی بلند
پر دست و پا زدیم که بی دست و پا شدیم ۷

با کاینات بر در بیگانگی زدیم
تا آشنا به آن نگه آشنا شدیم ۸

مغزی نداشتیم که گردیم رو سفید
چون تخم پوچ منفعل از آسیا شدیم ۹

درد سخن علاج ندارد، و گرنه ما
صائب رهین منت چندین دوا شدیم ۱۰