غزل ۵۸۸۳ - ما درد را به ذوق می ناب می کشیم

ما درد را به ذوق می ناب می کشیم
از آه سرد منت مهتاب می کشیم ۱

از حیف و میل پله میزان ما تهی است
از سنگ، ناز گوهر سیراب می کشیم ۲

پاکی است شرط صحبت پاکیزه گوهران
پیش از پیاله دست و دهن آب می کشیم! ۳

بر خاک تشنه جرعه فشانی عبادت است
ما باده را به گوشه محراب می کشیم ۴

از آب زندگی نکشد هیچ تشنه لب
نازی که ما ز خنجر سیراب می کشیم ۵

داریم با کجی طمع راستی ز خلق
گوهر برون ز بحر به قلاب می کشیم ۶

نتوان به خار و خس ره سیلاب را گرفت
دست ازعنان این دل بیتاب می کشیم ۷

ترسانده است دولت بیدار چشم ما
از بخت خفته ناز شکر خواب می کشیم ۸

از رفتن حیات که بودیم دلگران
امروز ناز آمدن آب می کشیم ۹

ما خواب را به دیده خود تلخ کرده ایم
شیر و شکر ز ساغر مهتاب می کشیم ۱۰

صائب به زور گریه بی اختیار، ما
در گوش بحر حلقه گرداب می کشیم ۱۱