غزل ۵۸۹۹ - تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم

تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم
خوش باش که ناکام دعا گفتم و رفتم ۱

کردم سفر از خویش به آوازه یوسف
بانگ جرس از قافله نشنفتم و رفتم ۲

چون سیل سبکسیر به رخساره پر گرد
خار و خس این بادیه را رفتم و رفتم ۳

غافل نگذشتم ز سر خار ملامت
از آبله هر گام گهر سفتم و رفتم ۴

چون عود ز خامی نزدم جوش شکایت
بوی جگر سوخته بنهفتم و رفتم ۵

نعل سفرم جای دگر بود در آتش
در سایه دنیا مژه ای خفتم و رفتم ۶

دادند به من عرض متاع دو جهان را
جز عبرت از آنها نپذیرفتم و رفتم ۷

چون غنچه زباغی که نسیمش دم عیسی است
از همت من بود که نشکفتم و رفتم ۸

دود از جگر حوصله طور برآورد
این داغ جگر سوز که بنهفتم و رفتم ۹

هر کس گهری سفت درین بزم چو صائب
من نیز ز مژگان گهری سفتم و رفتم ۱۰