غزل ۵۹۰۰ - پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

پیش از گل رخسار تو افروخته بودم
چون لاله به داغ تو جگر سوخته بودم ۱

شد مشت شراری و مرا در جگرافتاد
چون غنچه اگر خرده ای اندوخته بودم ۲

چون شمع درین انجمن از ساده دلیها
رفتم که نفس راست کنم، سوخته بودم ۳

بی برگ نمی کرد مرا سردی ایام
گر زان که به کنج قفس آموخته بودم ۴

تا صبحدم از خرمن من دود برآورد
شمعی که به راه تو برافروخته بودم ۵

از من خبر خوبی این باغ مپرسید
چون لاله گرفتار دل سوخته بودم ۶

شد سوخته از گرمروی منزل اول
هر توشه که بهر سفر اندوخته بودم ۷

چون لاله ازو داغ جگر سوز به من ماند
شمعی که به صد خون دل افروخته بودم ۸

بر آتش من حیرت رخسار تو زد آب
ورنه ز پریشان نظری سوخته بودم ۹

شد پرده بیگانگی از جان مجرد
هر پاره که بر خرقه تن دوخته بودم ۱۰

صائب جگرم داغ شد از ناله بلبل
هر چند درین کار نفس سوخته بودم ۱۱