غزل ۵۹۰۱ - فریاد که از کوتهی بخت ندارم

فریاد که از کوتهی بخت ندارم
دستی که ترا تنگ در آغوش فشارم ۱

کو بخت رسایی که در آن صبح بناگوش
دستی به دعا همچو سر زلف برآرم ۲

پروانه بزم تو مرا شمع امید ست
در خلوت خاص تو اگر بار ندارم ۳

این دست نگارین که من از زلف تو دیدم
مشکل که گشاید گره از رشته کارم ۴

در طالع من نیست به گرد تو رسیدن
چون گرد یتیمی است زمین گیر، غبارم ۵

دلکشترم از خال لب و خط بناگوش
در حاشیه بزم تو هر چند که خوارم ۶

بی نیشتر خار، گل از من نتوان چید
چون آبله در پرده غیب است بهارم ۷

از من مطلب جبهه واکرده که پیچید
چون غنچه بهم، تنگی این سبز حصارم ۸

چون بیخبران خام مدانم، که رسیده است
در نقطه آغاز به انجام، شرارم ۹

صد شکر که جز ساده دلی نیست متاعی
چون آینه در دست ازین نقش و نگارم ۱۰

صائب ز فلک نیست مرا چشم نوازش
چون ماه تمام از دل خویش است مدارم ۱۱