غزل ۵۹۰۵ - از تلخ زبانان نشود پست خروشم

از تلخ زبانان نشود پست خروشم
طفلم، نتوان کرد به دشنام خموشم ۱

نم در دل میخانه خمارم نگذارد
گر جلوه ساقی نشود رهزن هوشم ۲

چیزی نشود بر دل آزاده من بار
جز دست نوازش که گران است به دوشم ۳

بینا ز نظر بازی دریاست حبابم
فانی شوم از بحر اگر چشم بپوشم ۴

ریحان بهشت است مرا خواب پریشان
تا خط بناگوش ترا حلقه بگوشم ۵

آب گهرم بسته یخ از سردی بازار
هر چند که یوسف به زر قلب فروشم ۶

چون سیل مرا هست ز خود سلسله جنبان
موقوف به طوفان نبود جوش و خروشم ۷

این آن غزل حاجی صوفی است که فرمود
آن روی نداری که ز تو چشم بپوشم ۸