غزل ۵۹۰۶ - دستی که به جامی نشود رهزن هوشم

دستی که به جامی نشود رهزن هوشم
چون پایه تابوت گران است به دوشم ۱

دستی که به احسان نکند حلقه بگوشم
چون پایه تابوت گران است به دوشم ۲

فریاد من از سوختگیهاست چو آتش
چون باده ز خامی نبود جوش و خروشم ۳

نتوان چو لب جام کشید از لب من حرف
هر چند ز رنگین سخنی رهزن هوشم ۴

با شعله خورشید چه سازد نفس صبح؟
روشنتر ازانم که توان کرد خموشم ۵

در دل شکند شیشه مرا خنده گلها
آواز تو زان دم که رسیده است به گوشم ۶

بر باده سر جوش نباشد نظر من
کز درد توان گرد برآورد ز هوشم ۷

در عالم ایجاد من آن طفل یتیمم
کز شیر به دشنام کند دایه خموشم ۸

چون کعبه، برازندگیم در نظر خلق
زان است که من جامه پوشیده نپوشم ۹

صائب منم آن نغمه را کز دل پر جوش
موقوف بهاران نبود جوش و خروشم ۱۰