غزل ۵۹۰۹ - در هر که ترا دیده به حسرت نگرانم

در هر که ترا دیده به حسرت نگرانم
عمی است که من زنده به جان دگرانم ۱

بیداری دولت به سبکروحی من نیست
هر چند که در چشم تو چون خواب گرانم ۲

از داغ جنون دیده من باز نگردید
چون عقل سبکسر کند از دیده ورانم؟ ۳

دستی که ز دقت گره از موی گشودی
در زیر زنخ ماند ازین خوش کمرانم ۴

فریاد که از کوتهی دست نگردید
جز لغزش پا قسمت ازین سیمبرانم ۵

هر چند که چون رشته نیایم به نظرها
شیرازه جمعیت روشن گهرانم ۶

غافل نیم از گردش پرگار چو مرکز
هر چند که در دایره بیخبرانم ۷

از بیجگری می تپدم دل ز شکستن
هر چند که در کارگه شیشه گرانم ۸

صائب ثمری نیست به جز تلخی گفتار
قسمت ز دهان و لب شیرین پسرانم ۹