غزل ۵۹۱۰ - جان را به دم خنجر قاتل برسانم

جان را به دم خنجر قاتل برسانم
طوفان زده خویش به ساحل برسانم ۱

چندان مرو ای جان که من از گریه شادی
آبی به کف خنجر قاتل برسانم ۲

موجم که به هر آمدن و رفتن ازین بحر
فیضی به لب تشنه ساحل برسانم ۳

صد بار جرس گشتم و پاس ادب عشق
نگذاشت که آواز به محمل برسانم ۴

استادگی من نه پی راحت خویش است
درمانده خضرم که به منزل برسانم ۵

از کشتن من رنگ رخش آب دگر یافت
کو دست که آیینه به قاتل برسانم؟ ۶

مفت است اگر از سفر پر خطر عشق
نقش قدم خویش به منزل برسانم ۷

سرچشمه صحرای جنون زهره شیرست
خود را ز پی نو سفر دل برسانم ۸

از اهل دل امروز کسی طالب دل نیست
چون غنچه چرا خون خورم و دل برسانم؟ ۹

کو رهبر توفیق، کز این غمکده صائب
خود را به سلامتکده دل برسانم ۱۰