غزل ۵۹۰۸ - تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟

تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟
رنگین نشود پنبه ز خونابه داغم ۱

هر چند که چون ذره ندارم به جگر آب
از چشمه خورشید خورد آب، دماغم ۲

وقت است که بر تن بدرم اطلس افلاک
از جامه فانوس به تنگ است چراغم ۳

در کنج قفس چند دل خویش توان خورد؟
شبنم زده گردید لب گل ز سراغم ۴

غماز نباشد لب زخم جگر من
بیرون نرود بوی گل از رخنه باغم ۵

میخواره ام و تشنه یاران موافق
هر جا گل ابری است بود پنبه داغم ۶

این آن غزل خواجه نظیری است که می گفت
فصلی نگذشته است ز سر سبزی باغم ۷