غزل ۵۹۱۴ - از بخت سیه پست نگردید نوایم

از بخت سیه پست نگردید نوایم
از سرمه شب بیش شد آواز درایم ۱

خون از جگر آهن و فولاد گشاید
چون ریزه الماس، خراشیده صدایم ۲

هر سبزه خوابیده که در باغ جهان بود
از خواب گران جست ز گلبانگ رسایم ۳

دوری ز خرابات نه از خشکی زهدست
ترسم گرو باده نگیرند ردایم ۴

چون سرو گذشتم ز ثمر تا شوم آزاد
صد سلسله از برگ نهادند به پایم ۵

در فکر گشاد دل من بس که فرو رفت
افزود به دل عقده ای از عقده گشایم ۶

صائب ز سر خود به ته بال کشیدن
عمری است که در سایه اقبال همایم ۷