غزل ۵۹۱۵ - کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟

کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟
چون لاله نفس سوخته زین سنگ برآیم ۱

یک سوخته دل نیست پذیرای شرارم
آخر به چه امید من از سنگ برآیم؟ ۲

چون نیست مرا شهپر گلزار رسیدن
از بهر چه من زین قفس تنگ برآیم؟ ۳

در روی زمین نیست چو یک چهره روشن
چون آینه بی وجه چه از زنگ برآیم؟ ۴

این دایره چون شد تهی از نغمه شناسان
از پرده برای چه به آهنگ برآیم؟ ۵

یک سو غم دنیا و دگر سو غم عقبی
با اینهمه غم چون من دلتنگ برآیم؟ ۶

کو باده لعلی، که ازین پیکرخاکی
سیراب چو لعل از جگر سنگ برآیم ۷

ای مهر برون آ، که به یک چشم زدن من
چون شبنم ازین دایره رنگ برآیم ۸

بر هیچ دلی نیست گران کوه غم من
با این سبکی من به که همسنگ برآیم؟ ۹

در هیچ لباس از تو مرا نیست جدایی
یکرنگ توام گر چه به صد رنگ برآیم ۱۰

چون رنگ پر و بال شکسته است درین باغ
صائب ز چه از عالم بیرنگ برآیم؟ ۱۱