غزل ۵۹۲۸ - چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم
ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم ۱

یک بار نجست از دل ما ناوک آهی
از بار گنه همچو کمان گرچه خمیدیم ۲

چون شمع درین انجمن از راستی خویش
غیر از سر انگشت ندامت نگزیدیم ۳

افسوس که با دیده بیدار چو سوزن
خار از قدم آبله پایی نکشیدیم ۴

چون لاله دلسوخته در گلشن ایجاد
بی خون جگر قطره آبی نچشیدیم ۵

هر چند چو گل گوش فکندیم درین باغ
حرفی که برد راه به جایی نشنیدیم ۶

از آب روان ماند بجا سبزه و گلها
ما حاصل ازین عمر سبکسیر ندیدیم ۷

شد ناوک ما گر زدل سنگ ترازو
بر دوش کمان دست نوازش نکشیدیم ۸

شد کوزه نرگس سر بی مغز حریفان
ما یک گل ازان گوشه دستار نچیدیم ۹

اول ثمر پیشرسش قرب خدا بود
پیوند خود از هر چه درین باغ بریدیم ۱۰

بیرون ننهادیم ز سر منزل خود پای
چندان که درین دایره چون چشم پریدیم ۱۱

کردیم تلف عمر به غواصی این بحر
در هیچ صدف گوهر انصاف ندیدیم ۱۲

صائب به مقامی نرسیدیم ز سستی
از خاک چو نی گرچه کمر بسته دمیدیم ۱۳