غزل ۵۹۲۹ - سررشته مهر از می بیباک بریدیم

سررشته مهر از می بیباک بریدیم
بی دردسر از سلسله تاک بریدیم ۱

چون طفل یتیمی که ببرند ز شیرش
از دختر رز این دل غمناک بریدیم ۲

تا چند به یک حال کسی را نگذارند؟
از باده گذشتیم (و) ز تریاک بریدیم ۳

در سینه ز غیرت قدم آه شکستیم
سر رشته پیوند ز افلاک بریدیم ۴

این گریه تلخ (و) رخ کاهی ثمر (چیست)
نه رنگ شراب و نه رگ تاک بریدیم ۵

بر دوش نیفکنده به تاراج فنا رفت
هر جامه که از اطلس افلاک بریدیم ۶

بس گریه افسوس که دنباله رو اوست
در غورگی این خوشه که از تاک بریدیم ۷

از عشق گسستیم به صد خامی آغاز
صائب چه عبث خوشه ای از تاک بریدیم ۸