غزل ۵۹۲۷ - از ناله نی راز دل عشق شنیدیم

از ناله نی راز دل عشق شنیدیم
زین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم ۱

راهی به سر آن مه شبگرد نبردیم
چندان که چو خورشید به هر کوچه دویدیم ۲

دیدیم که بر چهره گل رنگ وفا نیست
ما نیز سر خود به ته بال کشیدیم ۳

در دیده ما نشتر آزار شکستند
هر چند چو خون در رگ احباب دویدیم ۴

با زلف بگو در پی صید دگر افتد
ما از خم دامی که رمیدیم، رمیدیم ۵

از گریه ما هیچ دلی نرم نگردید
در ساعت سنگین سر این تاک بریدیم ۶

در گوش ز فریاد جرس پنبه گذاریم
نشنیدنی از همسفران بس که شنیدیم ۷

چون موج نشد قسمت ما گوهر مقصود
هر چند که از طول امل دام کشیدیم ۸

دیدیم که در روی زمین اهل دلی نیست
چون غنچه به کنج دل خود باز خزیدیم ۹

کردیم وداع کف خاکستر هستی
روزی که به آن شعله جانسوز رسیدیم ۱۰

دیدیم ندارد سر ما زاهد بیدرد
از صومعه خود را به خرابات کشیدیم ۱۱

شیر شتر و روی عرب چند توان دید؟
پا از سفر کعبه مقصود کشیدیم ۱۲

هر چند ز خط راه توان برد به مضمون
ما هیچ به مضمون خط او نرسیدیم ۱۳

در سینه دل، چاک فکندیم چو صائب
این نامه به تدبیر نشد باز، دریدیم ۱۴