غزل ۳۱۸۹ - یا ساقی اسقنی براح

یا ساقی اِسْقِنی بِراحِ
عَجِّلْ فَقَدِ اسْتَضا صَباحی ۱

وَاسْتَنْوَرَ جُمْلَةٌ النَّواحی
یا مُعْتَمَدی وَ یا شِفایی ۲

یا ساقِیَتی وَ نُورَ عَیْنی
یا راحَةَ مُهْجَتی وَزَیْنی ۳

یا بَدرُ اَما تَقُل مِنْ اَینی؟
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۴

چون از رُخِ او نَظَر رُبودی
هر لحظه که با خودی جُهودی ۵

بی آتشِ عشقْ دان که دودی
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۶

قَدْ جآء قَلَنْدَرٌ مُباحی
یا ساقی اَقْبِلی بِراحِ ۷

وَاسْقیهِ کَذا اِلَی الصَّباحِ
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۸

زان رویْ که جان و جانْ فَزایی
از یک نَظَری تو دلْ رُبایی ۹

حَقّ است تورا که‌‌ بی‌وَفایی
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۱۰

سَرد است بر آن قَرار بودن
با فَصلِ خَزانْ بهار بودن ۱۱

با یارِ رَمیده یار بودن
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۱۲

زان رو که زِ هر خَسیم خسته
اسرارِ تو ای مَهِ خُجَسته ۱۳

گوییم وَلیک بَسته بَسته
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۱۴

در عشقْ درآمَدی به چُستی
وان گاه تو لوحِ ما بِشُستی ۱۵

بَستیم و تو بسته را شِکَستی
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۱۶

زین آتش در هزار داغیم
وَزْ داغْ چو صد هزار باغیم ۱۷

وَزْ ذوقِ تو چَشم وهم چراغیم
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۱۸

گویند که در جَفاست، اَسْرار
باور کردم زِ عشقِ آن یار ۱۹

نی نی، نه حَدِ جَفاست این کار
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۲۰

ای دل تو به عشقْ چند جوشی؟
تا کِی تو زِ عاشقی خروشی؟ ۲۱

در عشقْ خوش است هم خَموشی
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۲۲

ای نَقْشِ خیالِ شُهره یاری
از دیدهٔ ما مَرو تو، باری ۲۳

ای از رُخِ دوست یادگاری
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۲۴

ای باغ بِمانْده از بهاری
گُل رفت و بِمانْده سَبزه زاری ۲۵

می کُن تو به صبر، دار داری
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۲۶

من بَندِ تو یار می‌گُزینم
لیک از تبریزِ شَمسِ دینم ۲۷

در آتشِ عاشقی چُنینَم
یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی ۲۸