غزل ۵۹۴۲ - قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتم

قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتم
زباده شفقی همچو آفتاب گذشتم ۱

حجاب چهره مقصود بود شیشه و ساغر
نظر بلند شد، ازعالم حجاب گذشتم ۲

کشیده بود به دام فریب، عالم آبم
صفای دل مددی کرد، همچو آب گذشتم ۳

ز هر چه داشت رگ تلخیی، امید بریدم
چه جای باده گلگون، که از گلاب گذشتم ۴

به خون شرم و حیا می پرید چشم حبابش
هزار شکر کز این خونی حجاب گذشتم ۵

اگر چه موج سراب است شیشه خانه مشرب
رسید جان به لبم تا ازین سراب گذشتم ۶

ز شیشه چون گذرد رنگ می به گرم عنانی؟
ز شیشه خانه مشرب به آن شتاب گذشتم ۷

به زور جذبه توفیق و پایمردی همت
چو برق و باد ز رطل گران رکاب گذشتم ۸

شراب، خون روان و کباب، خون فسرده است
هم از کباب بریدم، هم از شراب گذشتم ۹

عجب که پیرخرابات نگذرد ز گناهم
که من ز باده گلرنگ در شباب گذشتم ۱۰

امید هست که در حشر زرد روی نگردم
چو من به موسم گل صائب از شراب گذشتم ۱۱