غزل ۵۹۴۷ - از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم

از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم
بودم ز بت پرستان تا از خودی نرستم ۱

راهی که راهزن زد یک چند امن باشد
ایمن شدم ز شیطان تا توبه را شکستم ۲

ساقی و باده من از سینه جوش می زد
روزی که بود مطرب از نغمه الستم ۳

زان دم که عشق او بست از نیستی میانم
ز نار تازه ای شد احرام هر چه بستم ۴

با دست در کف تن تا در خمار باشم
دارم تمام عالم روزی که نیم مستم ۵

از خود مرا برون بر، تا کی درین خرابات
مستی و هوشیاری سازد بلند و پستم؟ ۶

از صحبت گرانان در زیر سنگ بودم
جز گوشه دل خود در هر کجا نشستم ۷

از نوخطان گسستم سررشته محبت
زان دم که صائب آمد زلف سخن به دستم ۸