غزل ۵۹۵۷ - ترم چون حباب از هوایی که دارم

ترم چون حباب از هوایی که دارم
که می ریزد از هم بنایی که دارم ۱

امیدم به دست و پایی است، ورنه
چه کار آید از دست و پایی که دارم ۲

به خورشید خواهد چو صبحم رساندن
دل ساده از مدعایی که دارم ۳

نمانم به جا هیچ افتاده ای را
به منزل برم نقش پایی که دارم ۴

بود استخوان روزیم گر جهان را
به دولت رساند همایی که دارم ۵

سپندست کز جا جهد جا نماید
درین انجمن آشنایی که دارم ۶

سخن می شود دلنشین زود صائب
اگر دل دهد دلربایی که دارم ۷