غزل ۵۹۶۲ - همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم

همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم
که چرا روشن ازان چهره نگردید چراغم ۱

برق در جستن من گو نفس خویش مسوزان
نه چنان رفته ام از خود که توان یافت سراغم ۲

این که پیوسته لبالب بود از باده لعلی
سبب این است که چون لاله نگون است ایاغم ۳

گر چه چون لعل ز سنگ است مرا بستر و بالین
می خورد آب ز سرچشمه خورشید دماغم ۴

دل افسرده من گرم نشد از می روشن
مگر از شعله آواز شود زنده چراغم ۵

صائب از خون جگر داغ من افروخته عارض
نفس سرد خزان را نبود رنگ ز باغم ۶