غزل ۳۱۹۴ - وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاری

وَقتَت خوش ای حَبیبی، بِشْنو به حَقِّ یاری
اِرْحَمْ حَنینَ قَلْبی لا تَسْعَ فی ضِراری ۱

دل را مَکُن چو خاره، مَگْزین زِ ما کنارِه
یا مُنْیَةَ الْفُوادِ، دارِ وَلا تُمارِ ۲

ساقیِّ خاصِ روحی، دَر دِهْ میِ صَبوحی
اَللَّیْلُ قَدْ تَوَلّیٰ وَ الْبَدْرُ فِی التَّواری ۳

ای بُرده هوشِ ما را، یار آر دوشِ ما را
اَسْقَیْتَنا کُؤُسًا صِرْفًا عَلَی الْخُمارِ ۴

مار را خراب کردی، غَرقِ شراب کردی
حَتّیٰ بَدا وَ اَفْشا، ما کانَ فی سِراری ۵

سُلطانِ خَیلِ مایی، لیلیِّ لَیْلِ مایی
یا لَذَّةَ اللَّیالی، یا بَهْجَةَ النَّهارِ ۶

ای سِرِّ طورِ سینا وِیْ نورِ چَشمِ بینا
اَنْتَ الْکَبیرُ فینا، فَارْحَمْ عَلَی ااصِّغارِ ۷

هین نوبَتِ جُنون شُد، مَستیِّ ما فُزون شُد
یا مُسْکِرَالْعُقُولِ، یا هادِمَ الْوَقارِ ۸

شاهِ سُخَن وَرْ آمد، موجِ سُخَن دَرآمد
نَحنُ الصَّدا نُصَدّی، وَاللّهُ خَیْرُ قاری ۹