غزل ۵۹۸۷ - شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن
چون زبان آور شوم چون بسته شد راه سخن؟ ۱

مغز من از پوچ گویان خانه زنبور بود
گوش سنگین شد حصار آهنین از بهر من ۲

می کند بی پرده عیبش را به آواز بلند
هر که در گوش گران آهسته می گوید سخن ۳

از چه از گفتار خود را نیک یا بد می کنی؟
چون به خاموشی ز نیکان می تواند شد بی سخن ۴

گر ز بی سرمایگی دستت ز سیم و زر تهی است
می توان تسخیر دلها کرد با خلق حسن ۵

می توان پرهیز کرد از دشمنان خارجی
وای بر آن کس که گرگ او بود در پیرهن ۶

از طبیبان چاره گوش گران صائب مجو
کیست این در را گشاید جز خدای ذوالمنن؟ ۷