غزل ۵۹۸۸ - عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن
زر خالص را محابا نیست از بگداختن ۱

روزگاری را که کردم صرف تسخیر بتان
می توانستم دو عالم را مسخر ساختن ۲

آبرویی را که کردم صرف این بی حاصلان
آسیایی می توانستم به دور انداختن ۳

رنگ یکتایی نگیرد رشته چون همتاب نیست
سازگاری نیست با ناسازگاران ساختن ۴

آن که کار سهل ما را در گره انداخته است
می تواند کار عالم را به ابرو ساختن ۵

سرکشان را مهربان خویش کردن مشک است
سهل باشد آسمان را بر زمین انداختن ۶

از بهشت عدن صائب صلح کن با وصل یار
بر امید نسیه نقد عمر نتوان باختن ۷