غزل ۶۰۰۲ - نیست آسان خون نعمت های الوان ریختن

نیست آسان خون نعمت های الوان ریختن
برگریزان مکافات است دندان ریختن ۱

سالها گل در گریبان ریختی چون نوبهار
مدتی هم اشک می باید به دامان ریختن ۲

چشمه خورشید را شبنم نیندازد ز جوش
چند آب سرد بر خون شهیدان ریختن؟ ۳

تلخی منت حلاوت می برد از شهد جان
آبرو نتوان برای آب حیوان ریختن ۴

با سبکروحان به سر بر، تا توانی همچو گل
در کنار دشمن خود خرده جان ریختن ۵

می تواند بلبل ما از غبار بال و پر
در گریبان خزان رنگ گلستان ریختن ۶

بر سر شورست اشکم، نوح تردستی کجاست
تا ز چشمم یاد گیرد رنگ طوفان ریختن ۷

آنقدر موج حلاوت زد دهان او که مور
می تواند قندها از شیره جان ریختن ۸

حسن را صائب گزیر از دودمان زلف نیست
شمع عالمسوز را بی رشته نتوان ریختن ۹