غزل ۶۰۱۲ - به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن
ورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن ۱

بی نیازست از بدآموزان دل بی رحم او
دارد این شمشیر سنگین دل، فسان از خویشتن ۲

از غم محرومی ارباب بینش فارغ است
حسن مستوری که می گردد نهان از خویشتن ۳

می کند در هر نگاهی روی شرم آلود او
از عرق ایجاد چندین دیده بان از خویشتن ۴

نیست پروای سلاح آن را که چون مژگان کج
می تواند ساختن تیر و کمان از خویشتن ۵

آتش افسرده ام کز یک نسیم التفات
می توانم کرد انشا صد زبان از خویشتن ۶

یوسف پاکیزه دامن از زلیخا چون گریخت؟
می گریزد آشنای او چنان از خویشتن ۷

چون توانم یافت صائب راه کوی یار را؟
من که عمری شد نمی یابم نشان از خویشتن ۸