غزل ۶۰۱۱ - موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

موج دریا را نباشد اختیار خویشتن
دست بردار از عنان گیر و دار خویشتن ۱

زهد خشک از خاطرم هرگز غباری برنداشت
مرکب نی بار باشد بر سوار خویشتن ۲

خاک باشد از مصافم چشم دشمن را نصیب
کرده ام تا خاکساری را حصار خویشتن ۳

خار دیوار گلستانم که از بی حاصلی
می کشم خجلت ز اوج اعتبار خویشتن ۴

خلوتی چون خانه آیینه داری پیش دست
بهره ای بردار از بوس و کنار خویشتن ۵

گوهر از گرد یتیمی می شود کامل عیار
بیش ازین دامن مکش از خاکسار خویشتن ۶

می توانی آتش شوق مرا خاموش کرد
گر دلت خواهد، به لعل آبدار خویشتن ۷

دیدن آیینه را موقوف خواهی داشتن
گر بدانی حال من در انتظار خویشتن ۸

گر دهم ملک سلیمان را به موری بی سؤال
همچنان باشم ز همت شرمسار خویشتن ۹

بس که چون آیینه صائب دیده ام نادیدنی
می شمارم زنگ کلفت را بهار خویشتن ۱۰