هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی، شاعر پرآوازهٔ سبک هندی، با زبانی نمادین و پر از تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، رنج و تسلیم در برابر تقدیر می‌پردازد. شاعر با استفاده از عناصر طبیعی مانند گل، بلبل، سنبل و... احساسات عمیق انسانی را به تصویر می‌کشد و مخاطب را به تفکر در مورد زندگی و عشق دعوت می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر به دلیل استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده، نیاز به درک ادبی نسبتاً بالایی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم موجود در شعر مانند رنج، عشق و تقدیر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

غزل ۶۰۵۶ - غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زن

غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زن
یا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن ۱

جانب سنبل عزیز و خاطر گل نازک است
نغمه خونین گره در غنچه منقار زن ۲

چند خواهی پای در گل بود در صحن چمن؟
ای گل کاهل شبیخونی بر آن دستار زن ۳

بگسل از سررشته تسبیح ای کوتاه بین
حلقه بر موی میان کفر چون زنار زن ۴

اختیار باغ در دست رضای بلبل است
رخصت از بلبل بگیر آنگه در گلزار زن ۵

رو گشاده چون هدف در خاکدان دهر باش
خنده رنگین به پیکان چون لب سوفار زن ۶

چاره آیینه رسوا، شکستن می کند
حرف حق تا نشنوی منصور را بر دار زن ۷

نیست دستار ترا از طره بهتر هیچ گل
شاخ گل گو در هوایش بر زمین دستار زن ۸

روی گرمی از تو دارد چشم، کلک ترزبان
نیش برقی بر رگ این ابر گوهربار زن ۹

چاشنی هر دهن را یافتی صائب برو
بوسه چندی به رغبت بر دهان یار زن ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۰۵۵ - بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدن
گوهر بعدی:غزل ۶۰۵۷ - آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.