غزل ۶۰۶۶ - روز چون روشن شود زان روی انور یاد کن

روز چون روشن شود زان روی انور یاد کن
شب چو گردد تیره زان زلف معنبر یاد کن ۱

صبح با خورشید تابان چون شود دست و بغل
از بیاض گردن و رخسار دلبر یاد کن ۲

می توان کردن به عادت زهر را شیرین چو قند
در حیات از مرگ تلخ خود مکرر یاد کن ۳

چون به بالین سر نهی یادآور از خشت لحد
چون برآری سر ز خواب از صبح محشر یاد کن ۴

پیشتر زان کز فراموشان کند گردون ترا
گاه گاه از دوستان نیک محضر یاد کن ۵

ای که چون خم تا به گردن در میان باده ای
از خمارآلودگان گاهی به ساغر یاد کن ۶

وقت سیر برق و باران، ای بهار زندگی
از دهان خشک ما و دیده تر یاد کن ۷

ای که ساغر می زنی چون خضر از آب حیات
از دل گرم و لب خشک سکندر یاد کن ۸

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
چون ببینی آفتاب از روی دلبر یاد کن ۹