غزل ۶۰۹۰ - تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن

تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن
ای ستمگر رشته امید ما کوته مکن ۱

می شود جان تازه از آواز پای آشنا
از مزار کشتگان خویش پا کوته مکن ۲

کشتی بی بادبان کمتر به ساحل می رسد
دست از دامان مردان خدا کوته مکن ۳

سرسری از فیض صحرای طلب نتوان گذشت
از شتاب این راه را ای رهنما کوته مکن ۴

بی کشش نتوان به پای آهن این ره را برید
دست خود ای سوزن از آهن ربا کوته مکن ۵

می گشاید از دعا هر عقده مشکل که هست
مشکلی چون رودهد دست از دعا کوته مکن ۶

شمع را فانوس از آفات می دارد نگاه
دست از دامان آن گلگون قبا کوته مکن ۷

شکر این معنی که داری در حریم غنچه راه
از قفس پای خود ای باد صبا کوته مکن ۸

می شود صائب دعا در دامن شب مستجاب
دست خود زنهار ازان زلف دوتا کوتاه مکن ۹